Ահնիձոր, Դսեղ։
Գարնան նախաշեմին
նորվեգ մեր բարեկամները
լսեցին դանդաղ արթնացող հողի լռությունը։
Էնպես կուզեինք՝
գարնան շունչը զգային,
Լոռվա մեծերի ու նրանց հայրենիքի
հետքը սրտում տանեն։
Աչքերը ջերմ էին, գիրկը՝ բաց։
Էդպես գնացին։
Ու երևի արդեն այդ դրոշմով։
